Pijn gevoeld aan beide zijden van de Atlantische Oceaan

The people united can never be defeated!Geschreven door: Matthew Read

Europese burgers brengen momenteel veel goede punten naar voren over de verborgen gevaren binnen TTIP en CETA, maar wat gebeurt er aan de andere kant van de Atlantische Oceaan? Slijpen de Amerikanen en Canadezen hun messen en vorken, gulzig wachtend om de onaangeboorde Europese markten te verslinden?

Noordamerikanen hebben waardevolle lessen geleerd van de Noordamerikaanse Handelsovereenkomst (NAFTA). NAFTA was een van de eerste in de nieuwe trend van ‘neo-liberale handelsovereenkomsten’, en meer dan 20 jaar later dragen vele Amerikanen en Canadezen nog steeds de onvoorziene lasten ervan.

De rol die NAFTA speelde in het verlies van banen in Noord-Amerika was misschien het meest vernietigende gevolg van de overeenkomst. Duizenden Canadese banen werden verplaatst naar het buitenland, eerst naar de VS en daarna naar Mexico, in een wedloop tussen bedrijven om het land te vinden met het zwakste arbeidsrecht.

Niet alleen banen gingen zuidwaarts, spoedig volgde gesubsidieerde maïs. De gevolgen waren verschrikkelijk voor kleine Mexicaanse boeren. Miljoenen verloren hun baan en huis als gevolg van NAFTA, en de meeste Noordamerikanen willen niet dat dit opnieuw gebeurt.

NAFTA werd erdoor gedrukt met hulp van advertentiecampagnes van bedrijven en valse beloften. Dit lijkt op wat nu gebeurt rond TTIP en CETA in Europa. Veel Amerikanen zeggen dat zij “nog niet genoeg hebben gehoord” over TTIP om te kunnen beslissen of ze het wel of niet steunen . Dit is zorgelijk, aangezien mensen de waarheid moeten onderkennen rond deze “handelsovereenkomsten” om terug te kunnen vechten tegen deze bedriegelijke bedrijfstactieken.

Terwijl TTIP en CETA nauwelijks aandacht krijgen in de Amerikaanse media, is een andere “handelsovereenkomst” het onderwerp van verhitte discussies geworden: TPP, oftewel het Trans-Pacific Partnership. TPP lijkt sterk op de Europese handelsovereenkomsten, en is een andere twijfelachtige en geheimzinnige “handelsovereenkomst”, waar vele burgers uit het Pacifische gebied tegen zijn. TPP werd eerder dit jaar getekend door twaalf landen uit de Pacific, maar is nog niet in werking getreden. Noordamerikaanse actievoerders vechten onvermoeibaar om TPP te stoppen voor het zover is, en dit is een van de redenen waarom de anti-TTIP en anti-CETA campagnes in Noord-Amerika minder luidruchtig zijn dan de Europese campagnes. De Noordamerikanen moeten tegelijkertijd op twee verschillende fronten strijden.

Indien de Atlantische handelsovereenkomsten TTIP en CETA worden geratificeerd, zullen de VS en Canada enorme klappen krijgen voor wat betreft de toch al beperkte acties van de overheid tegen klimaatverandering. Vorig jaar heeft president Obama zijn veto uitgesproken tegen het plan van een Canadese oliemaatschappij (Transcanada) om een pijplijn aan te leggen vanuit Canada door de Verenigde Staten. Obama haalde milieu-overwegingen aan voor zijn beslissing. Nu vervolgt Transcanada de Amerikaanse belastingbetalers vanwege “schade” ter waarde van 15 miljard dollar, en het lijkt erop dat ze gaan winnen .

Indien het bedrijven zoals Transcanada wordt toegestaan om door te gaan met vervolgen van de nationale overheid in haar pogingen het milieu te beschermen, zal wettelijke actie tegen klimaatverandering afnemen of zelfs helemaal tot stilstand komen uit angst voor rechtszaken. TTIP’s ISDS/ICS-systeem betekent een ernstig gevaar voor deze toch al moeizame worstelingen.

Ten noorden van de Verenigde Staten ligt Canada, dat ook zal lijden onder de eigen “handelsovereenkomst”, CETA. Onder CETA zal een aantal intellectuele eigendomsrechten van Canada worden veranderd waardoor het aan farmaceutische bedrijven wordt toegestaan sommige medicijnen met hun eigen merknaam gedurende langere tijd in eigen beheer te houden. Dit zal de prijs van medicijnen opjagen, die toch al de op twee na duurste ter wereld zijn. Naar schatting zullen de kosten van Canadese farmaceutische producten omhoog schieten van $850 miljoen naar $1,645 miljard per jaar.

Een van de meest beangstigende gevolgen van TTIP zou het risico kunnen zijn voor de wettelijke voorschriften op financieel gebied die werden doorgevoerd na de financiële crash van 2008.

De Frank-Dodds Act was een de weinige tegenmaatregelen die de Amerikaanse Democraten hebben kunnen doorvoeren na de rampzalige economische crisis van 2008. De wetgeving vormt een poging om een einde te maken aan de “too big to fail”-mentaliteit en een meer transparante bankensector te creëren.

In een artikel van het European Institute wordt zelfs gesteld dat tijdens de onderhandelingen over TTIP “het Witte Huis minder enthousiast leek om de [financiële] sector ter tafel te brengen” . Als deze wetgeving wordt veranderd of geblokkeerd, zou de Amerikaanse bankenindustrie de gruwelijke activiteiten kunnen herhalen die hebben geleid tot de recessie van 2008. Dit is een wereldwijde zorg: het lot van de Frank-Dodds Acts zou een schokeffect kunnen hebben op miljoenen mensenlevens.

Ongetwijfeld zullen Europese burgers veel te lijden krijgen onder TTIP en CETA. Daarom hebben vorig jaar 250.000 Europeanen geprotesteerd in de straten van Berlijn. Het debat aan de andere kant van de oceaan is bijna onzichtbaar, maar dat komt niet doordat Noordamerikanen TTIP en CETA omarmen. Het komt doordat de overgrote meerderheid zich niet bewust is van de enormiteit achter TTIP.

De media in handen van grote bedrijven leiden de openbare aandacht af van deze “handelsovereenkomsten” omdat onwetenheid hun krachtigste wapen in de strijd is. Indien zij door kunnen gaan met onderhandelen achter gesloten deuren en burgers in onkunde te laten, is er weinig kans op transparantie of democratie in de moderne wereld.

In plaats van alle Noordamerikanen te stigmatiseren als heulers met het grootbedrijf en gieren, zouden we gezichtspunten en idealen tussen burgers aan beide zijden van de oceaan moeten delen. Samen kunnen we TTIP en CETA een halt toeroepen. Deze strijd gaat niet over de Europese Unie versus Noord-Amerika, het gaat over de burgers versus het grootbedrijf.

Grafisch: Luminita Dejeu